Herijking tarieven verpleging en verzorging modulair pakket thuis

Categories: nieuwsTags: , on

ActiZ en BTN waarschuwen minister De Jonge van VWS voor de gevolgen van het verlagen van de tarieven voor de Wlz-zorg thuis. Door lagere tarieven voor verpleging en persoonlijke verzorging in het modulair pakket thuis, kan deze zorg in veel gevallen niet meer kostendekkend geleverd worden. De keuzevrijheid van cliënten komt daardoor in het geding.

We hebben de minister verzocht de effecten van de tariefdaling te monitoren en om zo nodig passende maatregelen te nemen om de keuzevrijheid van cliënten te waarborgen.

Herijking tarieven vepleging en verzorging
De NZa heeft nieuwe tarieven vastgesteld voor de prestaties van het modulair pakket thuis (mpt). Daarbij is ervoor gekozen de tarieven voor de mpt-prestaties verpleging en verzorging af te leiden van de tarieven in de wijkverpleging. De NZa heeft tevens besloten de tarieven wijkverpleging te herijken op basis van het kostenonderzoek uit 2016 (aangevuld met normatieve elementen). Dit leidt tot een daling van zowel de tarieven verpleging en verzorging in de Zvw als van de daarvan afgeleide tarieven binnen het mpt. Het mpt-tarief voor verpleging daalt circa 15% daalt en het mpt-tarief persoonlijke verzorging circa 3%.

Voor de wijkverpleging kunnen gecontracteerde zorgaanbieders vaak nog een integraal tarief afspreken; voor het mpt is dat niet mogelijk.

Programma Langer Thuis
Wij kunnen dit besluit niet rijmen met de ambities van de minister uit het programma Langer Thuis, waarin keuzevrijheid voor de cliënt een belangrijk uitgangspunt is. Zorg thuis moet een gelijkwaardig alternatief zijn voor zorg in het verpleeghuis. Daarvoor moeten ook de financiële randvoorwaarden gelijkwaardig zijn, zodat het mogelijk is voor Wlz-cliënten ook thuis intensieve zorg in te zetten inclusief het benodigde toezicht en/of 24-uurs zorg in de nabijheid.

Keuzevrijheid in het geding
Bij de uitvoering van het modulair pakket thuis ervaren zorgaanbieders nu reeds verschillende knelpunten. Zo is het vaak niet mogelijk om binnen de financiële kaders van het mpt voldoende dagbesteding in te zetten. Maar vooral het leveren van permanent toezicht en/of 24-uurs beschikbaarheid is moeilijk binnen het mpt. Dit laatste probleem wordt versterkt door de tariefdaling. Het mpt zal hierdoor in veel gevallen niet meer kostendekkend geleverd kunnen worden. Daarmee komt de keuzevrijheid van cliënten met een Wlz-indicatie om de best passende leveringsvorm te kiezen onder grote druk te staan.

U vindt de brief van Actiz en BTN aan de minister op de ledensite van BTN.

 

 

Gemeenten bevestigen noodzaak AMvB reële prijs

Categories: blogTags: , on

Vandaag verscheen een artikel van wethouder Corine Dijkstra van gemeente Gouda in Zorgvisie. Gouda leidt het verzet van de grootste 40 gemeenten (G40) tegen de schijnbaar slechte deal die VNG heeft gemaakt met het Rijk over de gemeente-financiën. Ik maak me ernstig zorgen over deze strijd tussen gemeenten en het Rijk, die over de ruggen van zorgaanbieders lijkt te worden gevoerd.

Eerst wat zaken rechtzetten over uitspraken die Dijkstra deed. Zo zegt ze dat er geen rem meer is op de loonstijgingen die werkgevers en werknemers afspreken. Dat is een onzin-uitspraak, die geen recht doet aan de beheerste loongroei die de CAO-VVT kenmerkt. Werkgevers en werknemers zijn ‘gekke henkie’ niet. Natuurlijk weten vakbonden en werkgevers dat er grenzen zijn aan de mogelijkheden van een cao. Bovendien hebben we niet alleen te maken met gemeenten. Een relatief klein deel van de CAO-VVT speelt zich af in het gemeentelijke domein. Een veel groter deel van de zorg nemen zorgverzekeraars en zorgkantoren voor hun rekening. En er zijn ook mensen die de zorg zelf betalen. De uitspraken lijken vooral ongegronde angst te moeten aanwakkeren. Waarvoor is me niet helemaal helder.

Tevens zegt Dijkstra dat gemeenten ook poetshulpen kunnen inschakelen en dus een andere CAO kunnen toepassen. Dat is ook weer een ongerichte dreiging. Tegen wie en waarom is me niet duidelijk. Maar schijnbaar wil ze een statement maken dat gemeenten niet met zich hoeven te laten sollen en de wet naar hun eigen hand kunnen zetten, wanneer ze daar zin in hebben. Precies om dit soort uitspraken hebben we in Nederland CAO’s die de rechten van werknemers beschermen en willekeur tegengaan. De uitspraak is bovendien in strijd met uitspraken van de vorige staatssecteris van VWS, Martin van Rijn, die in zijn antwoord aan de Tweede Kamer duidelijk heeft gemaakt dat er maar één CAO van toepassing is voor hulp bij het huishouden en dat is de CAO-VVT. De wetgever maakt hier duidelijk hoe de wet geïnterpreteerd moet worden. En niet alleen u en ik, maar ook gemeenten moeten zich aan de wet houden.

De G40 is tegen de AMvB reële prijs. Dat kan wel zo zijn, maar toe nu toe laten gemeenten nog niet erg merken dat ze reële prijzen voor hulp bij het huishouden serieus nemen. Al eerder hebben wij aangegeven dat het merendeel van de gemeenten te lage tarieven betaalt. Hoezo is die AMvB dan niet nodig? Die is meer nodig dan ooit. Als gemeenten niet snel iets aan de tarieven doen, dan gaan er weer veel, heel veel zorgaanbieders omvallen en verliezen veel medewerkers hun baan.

De G40 is vooral tegen de deal die VNG heeft gemaakt. Steeds meer gemeenten geven aan dat ze met het geld dat ze krijgen, de zorg niet meer kunnen betalen. Als dat waar is, ik kan het zelf niet verifiëren, dan heeft VNG boter op het hoofd. De VNG heeft namelijk steeds aangegeven dat gemeenten geld genoeg hebben om de HV-schaal te betalen en CAO-stijgingen op te vangen. Gemeenten betwisten dit dus. Deze twist dreigt een drama te worden voor de zorg, als het niet wordt opgelost. Werkgevers en werknemers willen goede zorg leveren aan mensen die zorg nodig hebben. De zorg is absoluut niet gebaat bij deze bekvechterij. Je mag werkgevers niet kwalijk nemen dat ze goed voor het personeel willen zorgen en daar een fatsoenlijke vergoeding voor vragen. Want dat is waar we het hier over hebben.

Maarten Oosterkamp, bestuurssecretaris

Besparen op wijkverpleging? Think twice.

Categories: blogTags: , , on

Het nieuwe kabinet kondigt aan te gaan bezuinigen op wijkverpleging. Nu tikken de zorgeconomen me natuurlijk op de vingers: het gaat om een besparing ten opzichte van een groeiend macrokader, dus netto komt er misschien geld bij. Vast wel. Maar het is wel gezegd. En het is zo gemakkelijk gezegd. Besparen. Het is een volstrekt onlogische uitspraak. En naarmate ik er langer over nadenk, kom ik tot de conclusie dat er waarschijnlijk te weinig beeld is van wat er in wijkverpleging werkelijk gebeurt. Tegen welke schandalig lage tarieven we tegenwoordig moeten werken. Zo hoor ik van een BTN-lid dat er voor de verpleging van een bedlegerige ALS-cliënt 48 euro per uur wordt betaald. Met beademing en alles erop en eraan. 48 euro… Bruto!! Met zo’n integraal tarief worden kleinere spelers die in complexe omstandigheden moeten werken, tegenwoordig uitgeknepen. Grotere spelers in de wijkverpleging krijgen een ongeveer tientje per uur meer. Even ter vergelijking: een uur begeleiding van mensen met autisme of dementie (dat valt officieel onder de ggz) levert een uurtarief op van 78 euro. Verder besparen op de wijkverpleging? Alleen als we deze sector om zeep willen helpen.

Maarten Oosterkamp, bestuurssecretaris

13 oktober 2017