Het nieuwe kabinet kondigt aan te gaan bezuinigen op wijkverpleging. Nu tikken de zorgeconomen me natuurlijk op de vingers: het gaat om een besparing ten opzichte van een groeiend macrokader, dus netto komt er misschien geld bij. Vast wel. Maar het is wel gezegd. En het is zo gemakkelijk gezegd. Besparen. Het is een volstrekt onlogische uitspraak. En naarmate ik er langer over nadenk, kom ik tot de conclusie dat er waarschijnlijk te weinig beeld is van wat er in wijkverpleging werkelijk gebeurt. Tegen welke schandalig lage tarieven we tegenwoordig moeten werken. Zo hoor ik van een BTN-lid dat er voor de verpleging van een bedlegerige ALS-cliĆ«nt 48 euro per uur wordt betaald. Met beademing en alles erop en eraan. 48 euro… Bruto!! Met zo’n integraal tarief worden kleinere spelers die in complexe omstandigheden moeten werken, tegenwoordig uitgeknepen. Grotere spelers in de wijkverpleging krijgen een ongeveer tientje per uur meer. Even ter vergelijking: een uur begeleiding van mensen met autisme of dementie (dat valt officieel onder de ggz) levert een uurtarief op van 78 euro. Verder besparen op de wijkverpleging? Alleen als we deze sector om zeep willen helpen.

Maarten Oosterkamp, bestuurssecretaris

13 oktober 2017